Artık Antre Alamayacak Mıyım?

Yeşil pasaportuma veda ettiğim günden beri büyüdüğüm gerçeği suratıma tokat gibi çarpıyordu. Ta ki bugüne kadar. Bugün o tokat yerini kırbaca bıraktı ve ben artık “Why God?” dediğim evreye ulaştım. Umarım bu evre bir öncekinden daha çıtır hissettirir çünkü ben kendimi mangalda fazla bekletilmiş ama yendikçe güzelleşen kanat gibi hissediyorum.

Hayata geç kalmışlık… Bu his benim terapiye başlama nedenimdi. Seanslar boyunca bu konu üzerinde durduk. Artık eskisi kadar yıpratmıyor bu konu beni, hatta dalga bile geçebiliyorum. Fakat bazen, bilhassa çevremdeki pek çok kişinin (sevdiceğim de dâhil) benden ufak olması, bana kendimi dinozor hissettiriyor. Ya da mamut.

 14

İlk üniversitemin 1. yılında —ki bu benim 18 yaşıma denk geliyor— pandemi patladı ve ben neredeyse 2-3 yıl, hepimiz gibi, kapana kısıldım. Etti mi sana 21? Sonra ortalık ha açıldı ha açılacak denildi, oldu mu sana 22? Aha, ortalık açıldı dedik, bu sefer de tutturdu “Oyuncu olacağım.” diye. Hazırlan, sınavlara gir, üst üste kaybet derken olduk sana 24.

Tamam, dedik. Geç olsun, güç olmasın. Ama kardeşim, etrafıma bir baktım; arkadaşlarım evleniyor, çocuk yapıyor, mesleklerine atılıyor, para kazanıyor. Ben hâlâ evde, geleceğim 4,75 astigmat camı misaliyken çaya petibör banıyorum. Arkadaşlarım Work and Travel planları yapıyor, ben yapamıyorum. Neden? Yaş 25. Yurt dışı eğitime gideyim diyorum, almıyorlar. Neden? Yaş 25.

Ulan ne var bu 25 yaşta? Biri söyleyebilir mi? 25 olunca ne oluyor? Aklım, Allah katına mı çıkıyor? Ayrıca ergenlik yaşı büyümedi mi kardeşim? Ne bu böyle, 25’e gelince kendimizi Şeyh Edebali görmemiz? Neyse.

 15

Dedim ki biraz araştırayım. (ChatGPT) Elbette geç kalmışlık hissine yol açan en önemli etkenlerden biri toplumun beklentileriymiş. Okulun bitsin, işe gir, evlen, çocuk yap, yaşlan ve öl. Bu zincir tamlamadan çıkanlara toplum “asi” sıfatıyla baktığı için bazılarımız hayatını bu zincire göre şekillendirmek istiyormuş. Makul geldi.

Mesela bir araştırmaya göre, insanın şu anda olduğu kişi ile olmak istediği kişi arasında fark olması hayal kırıklığı yaratıyormuş. Yani bundan 6 sene önce “Ben 25 yaşında Sri Lanka’da olacağım.” deyip de Keçiören’de olursan elbette hayal kırıklığına uğrarsın. İnsan “Ne oldum?” da dememeli, “Ne olacağım?” da; hayırlısı deyip geçmeli.

farklı biriyim işte

Antre almak kavramını Şirin Hocamız bize öğretmişti. Oyuncular bir ortama veya sahneye girmeden önce kendilerine çekidüzen verirler ve buna da antre almak denirmiş. Antre alıp role girmek ya da oyuncu kişiliğine bürünmek gibi. Ben de bunu kendi hayatım için düşündüm. Artık antre alamayacak kadar yaşlandım mı? Ne yalan söyleyeyim, kendimi böyle hissediyorum. Oyunculuk için değil fakat hayatım için antre almak bana biraz zor geliyor. Çünkü geçip gitmiş günlerin ağırlığı sırtımda koca bir yükken ben bu yükle hayatı yakalamak zorundaymışım gibi hissediyorum. Geç kaldığım hayallerim, hızla ilerleyen biyolojik saatim, hâlâ aileme bağlı cüzdanım ve daha neleeer, neleer… Bir yanım cıvıl cıvıl ama bir yanım yorgun ve umutsuz. Antre almak içinse bu iki yanımı dengeye getirmem gerekiyor. Gelirler inşallah.

Dolu dolu bir gençlik geçirdim ve minimum pişmanlıkla ilerlemeye çalışıyorum. Ancak en büyük pişmanlığım, hep hayalini kurduğum bu mesleğe geç atılmak olarak kalacak. Rabbim daha büyük pişmanlıklardan korusun. Amin. Geç olmasın, güç olmasın tabii, orası ayrı.

sergen yalçın

Önce yeşil pasaportun gider elinden,
Sonra gençlik hayallerin,
Süzülür öğütler Satı Teyze’nin tombiş dudaklarından:
“Sana bir damat bulalım, helal süt emmişinden.”

Kaynakça:

https://psycnet.apa.org/doiLanding?doi=10.1037%2F0033-295X.94.3.319