Blog sayfamı okuyan 3 kişiyi yazısız bıraktığımı fark edince iç döküntülerimi kamusallaştırmaya devam edeyim dedim. Bugün kendime sorduğum soru da ahanda bu. Defterime yazmışım ve kalmış öyle. Şimdi biraz araştırdım, biraz kendi tecrübelerimden yola çıktım. Hadi, bismillah.
Sevdiğim insanlar hayatımdan gitmesin diye onları sıkı sıkıya tutmam gerektiği yanılgısıyla yaşadım yaklaşık 25 yıldır. 26’dan gün alırken fark ettim ki bir insanı zorla hayatımızda tutamıyoruz. Sen o ipleri ne kadar sıkı tutarsan tut, iki tarafın da elinde bir makas var. İpin kesilip kesilmeyeceği ise ikinizin inisiyatifine kalıyor.
Peki, karşımızdaki kişinin makası eline almayacağından nasıl emin olabiliriz? Olamayız tabii ki! Ne saçma soru bu? Bu hayatta anamızın bizi bırakmayacağının garantisi yok; elin oğluna kızına mı güvenelim? İnsan ilişkilerinde yapabileceğimiz en kıymetli eylem, ipin sağlamlığını her geçen gün artırmaktır (ki kesmek zor olsun). Emek vererek o ipi ilmek ilmek güçlendirebiliriz ve böylelikle ipi anında kesmektense yeniden örmeyi kolaylıkla seçebiliriz.

Elbette bu noktada her iki tarafın da ipi örmek için emek harcaması gerekiyor. Tek taraflı örgü biraz yıpratabilir. Eğer biz saatlerce örüyorsak ve karşı taraf sadece ipi kendine doğru çekiyorsa, o durumda örmeyi bırakıp sakince kendi köşemize çekilmemiz en sağlıklısı. Aksi takdirde yalnızca bizi ona bağlayan ipi sağlamlaştırır ve bir süre sonra da onun yönlendirmesiyle hareket eden bir kuklaya döneriz.
Hayatımızda illa birilerini tutmamız da gerekmiyor. Bazen bir mesleğe, bir tutkuya, bir hayale, ideale, fikre tutunuruz ve ölesiye bırakmayız. Hal böyle olunca körü körüne tutunduğumuz her şeyin tutsağı oluruz. Ancak tutunduğumuz dalların her daim aynı sağlamlıkla kalamayacağını bilmek hayata karşı esnekliğimizi artırır. Neticede hayat akışkan bir yapıda, sürekli bir değişim ve dönüşüm içinde. Bu dönüşümün içinde her zaman doğruya tutunmak mümkün mü? Hayır! Her daim haklı olmak, doğru adım atmak da mümkün değil. Ondandır ki bir şeye tutunduğumuzda onu tahta oturtmaktansa kendimiz tahtta oturup hayatımızı yönlendirmeliyiz. Makas bizim elimizde olduğu sürece uçup gitmek isteyenleri zorla bağlı tutmaz, ufak bir makas hamlesiyle yolumuza devam ederiz. Evet, ipin koptuğu yerde bir boşluk olabilir, bir yara oluşabilir; ancak o boşluğun kapanması belki de zannettiğimiz kadar zor olmaz. Hatta her bir boşluk yeni bir ipin zemini bile olabilir.

Bu yazı alenen iç döküntüsüydü. Ne yazdım, ben de bilmiyorum. Ama hayat bazen böyledir.
“Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.”
–Marcus Aurelius, Düşünceler
