Hayatım boyunca hep biri bana “Ne olursa olsun senden vazgeçmeyeceğim.” desin istedim. Kimse demedi ama sivilcelerim sağ olsun, 10 yıldır benden vazgeçmiyorlar. Hayırlısıyla üçüncü kez Zoretanin tedavisine başlıyorum. Yolum, bahtım açık olsun.
“Nasıl düzelecek bu işler?” diye düşünmeyi bıraktım artık. Düzelirse düzelir; düzelmezse de yaşıyoruz bir şekilde. Annem, migrenim tuttuğunda ne yapmam gerektiğini anlatan videolar izletip duruyordu. Ben de “Anne, migrenim tuttuğunda oturup sakince geçmesini bekliyorum artık. Çaba harcayacak gücüm yok.” dedim. Annem de “Kilo al.” deyip konuyu kapattı. Bazen de çok düşünmemek lazım. Her şey olacağına varıyor.
Geçen hafta eskilerden bir beyefendinin lovebombing bombardımanından sağ çıktım. Aynı sözler, farklı seslerden çıkıp kulaklarıma ulaşıyor yıllardır. Sadece sözlerin çerçevesi değişiyor. Lovebombing bombardımanında yıllardır duyduğum ve yüzde bir milyon yalan olan sözleri sizin için derledim. Kız kardeşlerim, bunları okuyarak karşılarındaki erkek bireye karşı daha temkinli yaklaşabilir:
- Ben artık düzenli bir hayat istiyorum. (Bu cümleye ek olarak artık düzenli bir işleri olduğundan da bahsedebilirler.)
- Eski serseri hâlimden eser kalmadı. Sıkılıyorum öyle gece hayatından, sürekli birileriyle gezip tozmaktan.
- Diğer ay da bir tatil mi ayarlasak?
- Ben artık bir ailenin sorumluluğunu alabilirim.
- Tek eşli olmaya hazırım.
- 30’da evlensek…
- Düğüne yaşlıları çağırırız, takıları da yeriz.
- Eski sevgilimin izlerini sildim, sadece ufak bir dövme var ama yanlış anlama lütfen. (Bunu ilk açıklama olarak yaparlar ki siz onun size değer verdiğine ikna olun.)
- Eve vardın mı? (Kızlarım, bu soru çok tehlikeli. Bunu sorarlar ki sizi düşündüğünü zannedin. Hâlbuki düşünmezler.)
- Yeniden mi başlasak? (Yeniden başlanmıyor, bacılarım. Olsaydı emin olun, o zaman olurdu.)
Şu an aklıma bunlar geldi. Zorlasam madde sayısını en az 30’a yükseltirim ama sinirlerim fazla bozuk olduğu için daha fazla düşünmek istemiyorum.
İnsanlar ne ara bu kadar yalan söylemeye başladı? Neden hiçbir Allah’ın kulu da gelip bize dürüst olmuyor? Ben artık insanlara güvenemiyorum. Neden güvenme ve sevme ihtimalimi benden söküp aldınız?
Bu soruların cevabı yok. Olmasın da. Cevaplarla ilgilenmiyorum artık.
Ben gerçekten sevdiğim her insan için — bu erkek olmak zorunda değil — elimden gelen tüm fedakârlığı yaptım. Başıma ne gelirse gelsin, yapmaya da devam ederim gibi geliyor. Fakat benim çabalarım görülmüyor. Hatta ve hatta bazen o kadar çaba harcıyorum ki bir kez o çabayı gösteremediğimde ben kötü oluyorum.
Ne diyeyim ki?
Herkesin canı sağ olsun.